Informacja i pouczenie dot. endodontycznego (kanałowego) leczenia zębów

Do leczenia endodontycznego (kanałowego) zęba dochodzi głównie w wyniku urazów mechanicznych, próchnicy, a także innych przyczyn np. przygotowania przedprotetycznego (okoronowanie zęba).

Polega ono na usunięciu z jego wnętrza, czyli komory zęba i kanałów korzeniowych, zmienionej zapalnie lub martwej miazgi („nerwu”) i trwałe wypełnienie tej przestrzeni materiałem leczniczym.

Leczenie endodontyczne jest długotrwałe, żmudne i obarczone ryzykiem powikłań jak złamanie instrumentu endodontycznego wewnątrz kanału korzeniowego (bez możliwości jego usunięcia), perforacja kanału korzeniowego, przepchnięcia materiału uszczelniającego poza wierzchołek kanału zęba, złamanie korony zęba itp.

Ze względu na skomplikowaną budowę stomatologiczną zębów i tkanek otaczających, leczenie endodontyczne nie zawsze jest możliwe lub może okazać się nieskuteczne już w trakcie podjętych procedur.

Ząb po leczeniu kanałowym może ulec przebarwieniu (ciemnieje). Jest osłabiony, kruchy i łamliwy (ryzyko złamania zęba po leczeniu kanałowym sięga 50 %). Dlatego wymaga odpowiedniego wzmocnienia za pomocą wkładu koronowego (INLAY) lub wkładu koronowo- -korzeniowego i korony protetycznej (co obniża ryzyko złamania do mniej niż 5 %).

Zdarzają się zęby, w których dojście do wierzchołków korzeni i usunięcie w całości martwych resztek miazgi jest niemożliwe ze względów technicznych (brak światła kanałów, zakrzywione korzenie).
W takim przypadku leczenie odbywa się w „trybie warunkowym” (Pacjent jest informowany o trudnościach leczenia, możliwych powikłaniach oraz konieczności okresowej kontroli radiologicznej zęba) lub ząb przeznaczony jest do ekstrakcji.

Po leczeniu kanałowym ząb poddany jest procedurze kontroli radiologicznej (małe zdjęcie) następująco: po 6 miesiącach, 1 rok po leczeniu, a następnie co 2 lata.

Ząb martwy może reagować bólem lub dyskomfortem przy:

• zmianach pogody i ciśnienia (np. lot samolotem, wyjazd w góry, nurkowanie)
• stanach osłabienia, choroby i rekonwalescencji
• przeciążeniach związanych z nagryzaniem twardych pokarmów, węzłami urazowymi, złym zgryzem, zgrzytaniem zębami (bruksizm)

Nie można przewidzieć zachowania się zęba martwego ani czasu, przez jaki ząb będzie pełnić swoją funkcję. Zdarzają się przypadki powtórnego leczenia kanałowego, które jest trudniejsze technicznie i związane z większym ryzykiem powikłań, z możliwością wystąpienia wtórnych stanów zapalnych (ból samoistny zębów, obrzęk, wysięk surowiczy lub ropny, uczynnienie przetoki), często ze wskazaniem do usunięcia zęba.

Koszty leczenia kanałowego są znaczne, do nich dochodzi jeszcze koszt wykonania kilku zdjęć rentgenowskich, nieodzownych dla kontroli prawidłowości leczenia.

Nie ma przesady w stwierdzeniu, że leczenie kanałowe jest prawie zawsze próbą ratowania zęba przed jego usunięciem; jest czasochłonne, kosztowne i uciążliwe dla Pacjenta.

Dlatego należy utrzymać wysoki poziom higieny jamy ustnej, w celu eliminowania czynników – zależnych od Pacjenta – prowadzących do stanów chorobowych uzębienia, w stopniu wymagających leczenia kanałowego.

Zaleca się stosowanie szczotek do zębów o różnych funkcjach i kształtach, nici dentystycznych, irygatorów stomatologicznych, płukanek do jamy ustnej i innych środków, dla zapewnienia ochrony zębów przed próchnicą, poprawy kondycji śluzówki oraz przeciwdziałania osadzaniu się kamienia nazębnego.

Przy szczotkowaniu zębów zaleca się ruchy wymiatające, zarówno od strony wargowej jak i językowej.

Należy również pamiętać o regularnych wizytach kontrolnych u lekarza stomatologa, nie rzadziej niż raz na pół roku.

Życzymy wszystkim P. T. Pacjentom dobrego samopoczucia
oraz
zadowolenia z wykonanych usług !